Ja ik ben een man.
En ja, ik heb een mening over abortus.
In September is een proef begonnen om abortussen tot 24 weken uit te voeren in een aantal ziekenhuizen. Om hier ervaring mee op te doen stond erbij. Een lugubere zin. En wil PRO abortus uit het wetboek van strafrecht hebben, met de volle steun van D66 las ik.
Het zette me aan het denken.
Ik zal nooit weten hoe het voelt om zwanger te zijn. Ik zal nooit een kind negen maanden in mijn lichaam dragen. En ik zal nooit in die hoedanigheid voor de keuze komen te staan om een zwangerschap af te breken. Daar moeten mannen bescheiden in zijn.
Maar bescheidenheid betekent niet: zwijgen.
Abortus gaat niet alleen over de vrijheid van de vrouw. Er is nog een leven bij betrokken. Een ongeboren leven dat geen stem heeft, geen keuze kan maken en niet voor zichzelf kan opkomen.
Misschien maken we het onszelf wel te makkelijk als we de discussie alleen voeren over rechten, termijnen en de vraag in welk wetboek abortus thuishoort. Durven we ook naar onszelf te kijken?
Is iedere abortus een individuele keuze, of is een deel ervan ook terug te voeren op een samenleving die tekortschiet?
Want als een vrouw geen uitweg meer ziet omdat ze er alleen voor staat? Vader vertrekt? Als geld het probleem is? Wonen onzeker? Omgeving die haar niet steunt? Of omdat het krijgen van een kind op dat moment onmogelijk lijkt? Om nog maar te zwijgen over de verschrikkingen van verkrachting of incest.
Niets is makkelijker dan naar de moeder te wijzen.
In 2024 werden er 39.438 zwangerschappen afgebroken. Dat is een fiks massagraf of niet? En nu hoor ik PRO en D66 heel vaak over de kinderen in Gaza. Die betrokkenheid kan ik volgen. Maar onze eigen ongeboren kinderen dan? Ik zie haast geen moreel verschil.
Ik ben zelf vader van vier kinderen. Vier kinderen die, zoals we dat dan zakelijk zeggen, 'gewenst' waren. Ik heb met mijn vrouw vier zwangerschappen van dichtbij meegemaakt. Het eerste voorzichtige besef dat er een kindje onderweg is. Buik die groeit. Hormoonveranderingen. De eerste echo waar je het hartje hoort kloppen. De eerste bewegingen in de buik na ongeveer 16 a 17 weken. De twintigwekenecho waar je het geslacht op kunt zien.
Kortom: een klein mensje wat steeds nadrukkelijker laat merken, ik ben onderweg naar jullie toe!
Een grote verantwoordelijkheid.
Onze oudste dochter is geboren na 33 weken. Een prematuur, kwetsbaar klein vechtertje. Inmiddels groeit het op tot een prachtige jonge dame, compleet met grote mond, gezonde dosis humor, en een stevige eigen wil.
En 33 weken is geen 24 weken. Klopt. Maar met 24 weken is het kindje ook al levensvatbaar en kan nét zo'n vechtertje zijn.
Daarom raakt deze discussie mij zo.
Ik begrijp dat vrouwen in verschrikkelijk moeilijke situaties terecht kunnen komen. Een zwangerschap kan onverwachts zijn. Medische problemen. Angst, verdriet, paniek en onzekerheid spelen een rol. Daar zal ik nooit te makkelijk over oordelen.
Begrip voor de omstandigheden betekent voor mij niet dat het ongeboren leven daardoor minder waarde krijgt.
Sterker nog: als wij werkelijk minder abortussen willen, moeten we niet alleen praten over wat een vrouw niet zou moeten doen. Dan moeten we ervoor zorgen dat ze daadwerkelijk een andere keuze krijgt.
Dat betekent ondersteuning. Een vader die zijn verantwoordelijkheid neemt. Een overheid en hulpverlening die naast haar staan. Een omgeving die niet zegt: zoek het maar uit. En wanneer de ouders de verantwoordelijkheid werkelijk niet willen dragen, zorgen voor menselijke en goede alternatieven.
De taal die gebruikt wordt stoort dan ook enorm. Er wordt gesproken over het 'afbreken van een zwangerschap' of een kindje 'weghalen'. Feitelijk gaat het over het beëindigen van een ongeboren menselijk leven.
Daar kan ik geen grens in weken aan verbinden.
Vanaf wanneer is het leven waardevol? Twaalf weken? Achttien? Vierentwintig? Of vanaf de geboorte?
De kern is eenvoudiger: ieder menselijk leven heeft waarde, ook wanneer het nog klein, kwetsbaar en volledig afhankelijk is van anderen.
Het vaderschap heeft mij geleerd om vanaf het allereerste moment uit te kijken naar een kind en verantwoordelijkheid te dragen voor iets wat zichzelf nog niet kan beschermen of uitdrukken.
Ik hoef daarom niet op de stoel van een vrouw te zitten om te weten waar ik zelf sta.
Ik moest even denken aan een uitspraak van een PRO parlementariër:
Iedereen verdient het om geliefd te worden.
Helemaal mee eens. In diezelfde lijn geldt voor mij dan ook:
Ieder leven is het waard om geleefd te worden.
Bouw nu eens werkelijk mee aan een sociale samenleving, en breek deze niet af met dit soort voorstellen.
Bert Schouwstra.
Reactie plaatsen
Reacties